judith1991.borsatoweblog.nl

Long time no see!

2011-08-14T15:55:15+01:00

Of eigenlijk: long time no log.

Het is al meer dan twee maanden geleden dat ik een logje hebt geschreven. Dat is dus eigenlijk gewoon super beschamend. Het getuigt dan ook van wel veel lef dat ik er nu zomaar weer eentje aan het typen ben.
En terwijl ik deze heldhaftige daad aan het doen ben, vraag ik me af wat de reden is dat ik in de tussentijd niet heb gelogd. Ik ben niet dakloos geworden, mijn computer is niet ontploft, internet doet het nog steeds en ik ben niet dood. Dat waren best goede redenen geweest, vind ik. Van die redenen dat het niet sociaal is, als je het dan nog iemand kwalijk neemt. Vooral bij die laatste. Hoewel ik niet begrijp waarom we, met al die nieuwe snufjes en gadgets, nog steeds niet gewoon kunnen bellen en mailen met iedereen daarboven. Of langsgaan, nog leuker.
Maar tot en met vandaag kan dat niet. En dus kunnen we het nog steeds niet kwalijk nemen, als iemand die dood is, niet logt. Maar goed, ik was en ben niet dood en dit gaat nu helemaal nergens meer over.

Ik ben de afgelopen tijd best wel een beetje druk geweest. Misschien niet zo’n goede reden als die hierboven, maar het is in ieder geval een excuus. Ik werk nu in een ontzettend leuke kledingzaak voor mannen en probeer te voorkomen dat ze in een kanariegeel shirt de straat over lopen. Echt, het is ernstig gesteld met de kledingsmaak van de heren op het moment. En ja, over smaak valt te twisten, maar er zijn grenzen… Ik ben dus eigenlijk een soort sociaal werkster die ervoor zorgt dat de status van de mannen niet wordt aangetast. Dat ze niet worden nagewezen op straat of uitgelachen op hun werk. Een echte wereldverbeteraar dus.

Verder kostte het ons veel energie om de perfecte grafsteen voor papa te laten maken. We hebben tientallen boekjes gekregen van verschillende bedrijven, met duizenden voorbeelden. Maar dat wilden we niet… Het idee dat diezelfde steen op nog honderden andere plekken in Nederland staat, vonden we vreselijk. Van papa was er maar ��n en zijn grafsteen moest dan ook uniek zijn. Zo kwamen we op het idee om er zelf eentje te ontwerpen. Iets met een paard en een hart leek ons prachtig. En laten die twee nu allebei een ronde vorm hebben… Zo kwamen we er op om een paard in een hart te plaatsen. We vonden een bedrijf dat het een uitdaging vond, maar zei dat het wel realiseerbaar was. Er ging best een tijd overheen, maar toen werden we eindelijk gebeld; de steen was klaar. Ik geloof niet dat we ooit zo zenuwachtig zijn geweest. Zou het zo zijn als we in gedachten hadden? Zou het paard ook daadwerkelijk op een paard lijken (met bijvoorbeeld ezels had mijn vader niet echt veel)? En zou het goed zijn gegaan met de tekst? Toen we daar aankwamen bleek dat niet alleen wij, maar de werknemers van het bedrijf net zo zenuwachtig waren. Of misschien nog wel zenuwachtiger. Ze hadden zoiets nog nooit gedaan en hoopten zo dat het naar onze verwachting was… En dat was het. Nog ver, ver boven die verwachting. Dit is ‘m. En we zijn er apetrots op. Papa steelt gewoon de show daar op het kerkhof. Hij zou het geweldig hebben gevonden. Zeker weten.

Verder zit ik erg te dubben over de studie. Het gaat super goed en ik zit er zeker op mijn plek. Alleen mis ik het schrijven zo... En dus zit ik er over te denken om er (toch weer) Journalistiek bij te gaan studeren. Deeltijd. Maar ja, twee studies en een baantje is misschien wel weer iets teveel van het goede. En voor een mevrouw twijfel als ik, is die keuze moeilijk om te maken. Ik weet het niet, ik weet het niet. Wie weet vind ik er nog wel een leuke schrijfcursus bij. Dat zou helemaal ideaal zijn. (-:

En dan ben ik ook nog een paar daagjes met mijn moedertje naar Berlijn geweest. Die paar daagjes moet je letterlijk nemen, want het waren er ook welgeteld twee. Twee dagen reizen, twee dagen daar. Echt te kort voor zo’n indrukwekkende stad, maar de tijd dat we er waren was dan ook heerlijk! Veel gedaan, veel gezien. Maar van veel wat je daar ziet, word je zo verdrietig (het Jodenmuseum bijv.), dat we tussendoor vaak in de Starbucks zijn beland. Voor een enorme bak koffie en een cheesecake. Mmm!

Last but not least ben ik vrijdagavond naar TVOH geweest. Hellen en Jet waren zo lief om last-minute nog een kaartje voor me te scoren. En zo zat ik binnen 24 uur in Berlijn, Nijmegen en Bussum. Wat een wereldreizigster.
Anyway, het was een heerlijk avondje. Fijn om een aantal van jullie weer even te zien!
En Marco...

Juud is weblog van de week!

2011-06-01T09:20:26+01:00

Gisteravond besloot ik een keer op tijd naar bed te gaan. Ik had van half 9 tot 7 op school gezeten (ik hoor mensen vanachter hun computer denken: 'ach kind, wat is nou van half 9 tot 7. Vroeger, toen...') en na nog een rondje veel te fanatiek te hebben hardgelopen, vond ik het wel mooi geweest.
En dus stapte ik al zo rond een uurtje of tien heerlijk mijn bed in. Toen ging de telefoon. Ik bedacht me dat ik 'm nog beneden had liggen en rende al strompelend over de euh... ja, mijn moeder noemt het rotzooi, naar beneden. Te laat. Sh*t. Net toen ik zag dat het Esther was en ik haar terug wilde bellen, was ze me al voor. Esther begon vanalles te brabbelen waar ik, met mijn al wat slaperige hoofd, echt niks van begreep. Iets van WA berichtjes, niet reageren, niet opnemen, een gestuurde foto en meer van die dingen waar ik geen touw aan vast kon knopen. Totdat het woord ´verrassing´ voorbij kwam. Denken normaal gesproken mensen bij dat woord: 'YES!', ik dacht: 'o jee...' Ik hou niet van verrassingen. Stel nu dat iemand zich voor mij heeft uit zitten sloven, en dat ik het helemaal niks vind. Dat er bijvoorbeeld een fanfare voor de deur staat. Of dat je een kastdeur opentrekt en daar ineens je halve familie uit komt rollen. Vreselijk lijkt me dat.
Maar nee, het was echt wel heel erg leuk verzekerde Es me (ik gluurde stiekem uit het raam en zag inderdaad Godzijdank geen fanfare). 'Ik laat je wel alvast een stukje horen!', zei ze. En toen wist ik het... Het was inderdaad alles behalve een vreselijke verrassing. Het was een leuke. Een heel erg bijzondere, mooie, ontzettend super kei leuke: ik ben weblog van de week!! Nou ja. In eerste instantie dacht ik dat Judith1991 het was. En ik vroeg me al af waarom ik een filmpje had gekregen, die voor iemand anders bestemd was. Maar gelukkig... Die Judith1991 bleek eigenlijk gewoon 'Juud' te zijn en... dat ben ik!

En mocht je nu denken: had me dat bovenstaande verhaal bespaard en alleen het filmpje er neergezet --> Marco vindt dat mijn verhalen inhoudelijk goed en bovengemiddeld interessant zijn. Dus... Hihi.

Wat issie lief, leuk en bijzonder h�!

Kriebels...

2011-05-29T20:00:28+01:00

E�n van mijn goede, of ��n van mijn slechte eigenschappen (ik ben er zelf nog niet helemaal uit) is dat ik me problemen van anderen heel erg aantrek. Het ‘goede’ daaraan is dat ik graag mensen help, het ‘slechte’ daaraan is dat ik het niet makkelijk los kan laten en dus geregeld wat uurtjes slaap mis. Ik loop er in mijn hoofd nog mee rond, als het voor de persoon zelf allang is opgelost. Als ik tv aan het kijken ben en er komen reclames tussendoor, moet ik oppassen dat ik niet al mijn centjes kwijtraak aan alle goede doelen die voorbij komen: zieke kinderen, mishandelde kinderen, kinderen zonder thuis, kinderen die niet naar school kunnen, kinderen zonder mama en papa. Zieke oma’s, zieke opa’s, oma’s en opa’s zonder zorg. Ziektes in het algemeen. Mishandelde dieren, dieren zonder thuis, dieren zonder eten... En zo kan ik nog een eeuwigheid doorgaan. Van tv kijken kan je tegenwoordig bijna alleen nog maar intens verdrietig worden.

Toen ik laatst weer een spijkerbroek afrekende bij de Men At Work, eentje die echt wel heel erg anders is dan die andere 30 in mijn kast, dacht ik: verdomme Judith! Als je het allemaal zo erg vindt, doe er dan ook eens wat aan! Van mijn “ooooh’s” en “aaaah’s” wordt niemand beter. En dus heb ik besloten om van mijn denken en dromen (we moesten wat testen doen op school en ik schijn een ‘dromer’ te zijn, joh... ) eens daden te maken: ik wil ontwikkelingswerk in Afrika gaan doen.

Ik vind het nu, terwijl ik hier nog achter mijn bureautje zit, al heel erg mooi en heel erg eng tegelijk. Ik ben best wel een huismusje en hou van mijn vertrouwde omgeving. Van mijn moeder, mijn broers, mijn vriendinnetjes en vriendjes, mijn dieren, ‘mijn’ huis, ‘mijn’ bos, ‘mijn’ school, kortom: ‘mijn’ Berg en Dal. En hoewel het Afrika museum wel in ‘mijn’ Berg en Dal ligt, is Afrika niet ‘mijn’ thuis. En dus is dat best wel een beetje eng. Ik ben dan ook niet van plan om een jaar weg te gaan. Ik kan heus wel eerlijk zeggen dat ik dan dood zou gaan van heimwee. Ik mis nogal gauw de mensen waar ik van hou. Maar zo’n twee, drie maandjes… Het is iets wat ik van mezelf moet doen; omdat ik er erg verdrietig van word als ik mezelf vergelijk met de kinderen daar. Het kriebelt. Nou ja, ik kan het geloof ik niet zo goed uitleggen. Het is een gevoel…

Nu is het natuurlijk hartstikke makkelijk om te zeggen ‘ik ga kinderen helpen in Afrika’, maar het doen is nog wat lastig. Het is extreem duur en daarbij heb ik een school waartegen ik niet zomaar even ‘adios en tot over twee maanden!’ kan zeggen. Het wordt deze zomer dus even heel hard werken en het verdiende geld niet uitgeven (aiii!). En proberen iets te regelen met school… Maar aangezien ik Pedagogiek (de wetenschap over de ontwikkeling van kindjes) studeer, neem ik aan dat daar wel een mouw aan te passen valt. En anders ga ik gewoon hartstochtelijk huilen, werkt altijd! *Lol*

Anyways, wat ik vragen wil… Is er iemand (naast Teuntje (-, die ervaring heeft met projecten in Afrika? Of iemand kent? Ik wil er wel graag zeker van zijn dat het - zo ver het kan - veilig is waar ik heen ga...
(-:

Aan jou

2011-04-27T21:57:50+01:00

Lieve Josje,

Eigenlijk is het best wel een beetje gek om te schrijven naar iemand die ik niet 'echt' ken. Maar toch wil ik je nog graag wat zeggen. Ik weet niet zo goed wat je daarboven in de hemel allemaal moet doen. Misschien heb je het wel hartstikke druk. Daarbij hebben heel veel van jouw lieve vriendinnetjes hier al een logje voor je gemaakt. Die van mij heeft niet zo´n haast, maar ik hoop toch dat je een keer de tijd neemt om het te lezen.

Ik ken je heel oppervlakkig. Of misschien nog wel oppervlakkiger dan oppervlakkig. Ik las je weblog en je lieve reacties, maar ik heb je nooit gesproken. Ik heb je ��n keer gezien en toen zag jij mij niet. Jij had op dat moment namelijk alleen maar oog voor Marco. Dat neem ik je niet kwalijk hoor. Niet meer dan logisch. (-: Je stond op het podium en ik heb op een afstandje naar je staan kijken. Dikke tranen rolden er over je wangen. Maar niet alleen van verdriet; ook van geluk. Je was sprakeloos over het feit dat Marco je naar voren had geroepen en je daar nu zo naast hem stond. Ik vond het ontzettend mooi om dat te zien: ondanks dat je heel ziek was, genoot je nog wel.
Ik heb na dat momentje zitten twijfelen of ik die dag even naar je toe zou gaan. Ik was mijn vader een maand daarvoor verloren aan de ziekte waar jij op dat moment aan leed en ik wist niet zo goed of je een praatje met mij confronterend, of juist fijn zou vinden. Ik besloot het niet te doen.

Hij dacht net als jij dat het allemaal goed zou komen. Jullie zagen het zonnetje nog volop schijnen, toen het er eigenlijk al niet meer was.
Ik bewonder je om je wilskracht en je altijd stralende lach.
Zouden de mensen het leven maar eens half zo waarderen als jij hebt gedaan. Zelfs toen je zo ziek was...

Veel liefs van hier beneden,

Judith.

Leuk, leuk, leuk!

2011-04-18T08:47:22+01:00

Veel om over te loggen. En allemaal leuk. Leuk, leuk, leuk.
Dus om te voorkomen dat het woord leuk zo'n 50x in dit logje wordt gebruikt, mag je het er zelf bij elke foto bijdenken. Of nee, doe maar:
'heel erg ontzettend leuk!'

Hier komen ze; een heleboel leuke foto´s van heel erg ontzettend leuke momentjes:

            Feestje Tim en Patricia

            3FM Awards

            Opening nationale sportweek Schiedam

            En deze doe ik stiekem ietsie groter...

Leuk h�!

Tentje!

2011-04-05T21:42:08+01:00

*Linda belt*

> ‘Linnie!’
< ‘Zit je?’
> ‘Nee?’
< ‘Ga eens zitten.’
> ‘Waarom?’
< ‘Doe nou maar.’
> ‘Ok�, ik zit.´
< ´Ik heb een tentje gewonnen in het Gelredome en jij mag met mij mee.´
> ’Niet?!´
< ’Wel.´
> ’NIET?´
< ’Wel…´
> ’NIEHIET!’
< ’Wehel!’
> ’NIETUS!’
< ’WEHELUS!’
> ’…’
< ’…’
> ’…’
< ’…’
> ’…’
< ´Hallo?’
< ‘Juud?!’
< ‘Ben je er nog?’
> '...'
< ’…’
> ’…’
< ’…’
> ’…’

Hihi…
Wij zijn nog nooit zo sprakeloos geweest over een tentje!
*Blij*

Lin & Juud

PS. Lin, snurk jij eigenlijk?
Ach, ik hou hoe dan ook van je!

Vol trots!

2011-03-22T22:44:08+01:00

'Time can make a feeling fade, but some memories stay forever.'
Zoals de herinnering aan de fotoshoot; 23 april 2009. Alweer bijna twee jaar geleden, maar ik denk er nog steeds met een even grote glimlach aan terug!
En meneer de fotograaf was ook nog eens zo (veel te) lief om er een aantal te bewerken...
Hoe bijzonder!!!

Dus vol trots... wil ik er 'een paar' met jullie delen.
Ik kon niet zo goed kiezen geloof ik.

Had ik al gezegd dat ik er heel erg blij mee ben?!
Dank je wel, lieve Marco!

Over een tijdje...

2011-03-17T19:36:52+01:00

Het is alweer best een tijdje geleden. Om precies te zijn vandaag 164 dagen. Nu ik het typ bedenk ik me pas hoeveel dagen dat zijn. Bijna een half jaar.
Als je iemand vraagt wanneer hij voor het laatst op vakantie is geweest en dat is 164 dagen geleden, dan zal diegene zeggen: ‘Pfff! Dat is al zo’n eeuwigheid terug!’
Als je vraagt wat iemand 164 dagen geleden precies heeft gedaan, dan word je waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Laat staan als je vraagt wat diegene op die dag heeft gegeten. Maar ik weet het allemaal nog precies. Tot in details. Alsof het gisteren was. En daar heb ik soms best veel moeite mee. Dat veel mensen het al lang geleden vinden, maar het voor ons nog zo 'pas' voelt...

Ik heb me die dag geen moment gerealiseerd dat wij je voorgoed, voor altijd dus, kwijt zijn geraakt. Het voelde meer alsof ik je was verloren, voor even, maar ik je over een tijdje wel weer terug zou vinden. En nu, 164 dagen verder, voelt dat voor mij nog steeds zo. In ieder geval overdag.
Ik stap fluitend op de fiets naar school, zing (zo ongelooflijk vals) vrolijk liedjes met mijn peutertjes op stage en ga stappen met mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes. Ik word nog steeds heel erg blij van het zonnetje en kan nog net zo hard lachen als voorheen. En dat komt omdat ik overdag nog steeds denk dat jij terugkomt. Misschien nog niet binnen nu en een maand, maar wel over een jaartje. Zoiets. Of in ieder geval als ik straks jarig ben. Als ik over een jaar hopelijk mijn propedeuse heb gehaald. Als ik later hopelijk kinderen krijg. Want hoe zou jij daar nou niet bij kunnen zijn? En met de gedachte dat ik je maar tijdelijk hoef te missen, heb ik een heel mooi vooruitzicht.

Maar ik haat de avonden. Vooral de avonden dat CSI of een spannende film op tv komt. Het is helemaal niet leuk om dat alleen te kijken. Als het afgelopen is zet ik de tv uit, de verwarming laag en doe de deur op slot. Iets wat jij altijd deed. Dat gaf me een fijn gevoel, dat jij er beneden nog was als wij al boven lagen te slapen. Vooral na zo’n enge thriller.
Nu geef ik je voor het slapen gaan in plaats van een echte kus, een handkusje. Ik krijg er nooit meer eentje terug. Al moet ik wel zeggen dat je echt ontzettend enthousiast naar me zwaait. En dan ga ik naar bed. Dat slapen is een probleem. Ik ben er gewoon niet zo goed in. Piekeren is meer mijn ding. Als piekeren een Olympische sport zou zijn geweest, dan had ik allang goud gewonnen. In bed vraag ik me af of ik alles wel tegen je heb gezegd wat ik je wilde zeggen. Wat je van iets vindt. Hoe je over iets denkt. Dan mis ik de man die altijd voor 8984982 procent achter mijn beslissingen heeft gestaan. De man die altijd stiekem mijn (ontzettend vieze) witlof op at, als mijn moeder even niet keek. De man waarvoor ik minimaal 1x per week op zoek moest naar zijn autosleutels. De man waarvoor ik tijdens het avondeten altijd een pot appelmoes moest halen. De man die volledig achter al mijn keuzes stond, mij vertrouwde en onvoorwaardelijk van me hield.
En dan, zo ’s avonds, realiseer ik me dat het altijd zo zou blijven. Dat ik je een handkusje, in plaats van een echt kusje moet geven. Dat ik voor altijd zelf de witlof op moet eten. Dat ik nooit meer op zoek hoef naar jouw autosleutels. Dat ik nooit meer een pot appelmoes voor je hoef te gaan halen in de kelder. Dat je nog wel van me houdt, maar dat nooit meer zou kunnen zeggen. Dat ik je nooit meer zie. Dat jij jouw hopelijk toekomstige kleinkinderen nooit zal zien. Dat mijn hopelijk toekomstige kinderen jou nooit zullen zien.

En hoewel heel veel mensen het fout vinden om jezelf voor de gek te houden… Ik leef toch liever met de gedachte dat je er straks gewoon weer bent. Dat we hier over een tijdje samen heel hard om kunnen lachen. Want de dagen zijn toch een stuk succesvoller dan de avonden.

Dus onthoud maar goed dat je altijd terug mag komen. Nu, morgen, of over een tijdje.
O ja… en 14 mei word ik dus twintig. Niet vergeten!

Dank je wel

2010-10-17T15:03:25+01:00

Voor alle lieve smsjes. Knuffels. Kusjes. Telefoontjes. Kaartjes. Cadeautjes. Bloemen. Tweets. E-cards. Krabbeltjes. Mailtjes. Berichtjes. Woorden.

Maar... papa is alleen maar op vakantie en staat straks gewoon weer voor de deur, met zijn koffertje in de hand. Toch? Toch?!

De dood... Ik had er best mee kunnen leven, als het niet zo verschrikkelijk lang zou duren.

Een miljoen dingen

2010-09-14T15:03:18+01:00

Lachen, dansen, uiteten,
ik wil nog zoveel met je doen.
Koken, reizen, vliegen,
het zijn er denk ik wel een miljoen.

Maar als ik later mag gaan trouwen,
jouw grote, kleine meid,
dan zal je er niet meer zijn,
en mis ik je extra rond die tijd.

Dus wil ik je nu alvast graag zeggen,
dat ik jou de beste vind,
de sterkste en de knapste,
speciaal, geliefd, bemind.

Dus knoop dat in je oren,
wil je dat doen, voor mij?
Je mag me nooit vergeten.
Liefde, met nog een kusje erbij.